Columne

- Momentopname 5.fabruari 2014: Malala in nederlandse talk show -

 

HAN, theaterzaal, tweede dag van de internationale week 2014. Wij, Anne (beeldend) en Laura (drama), twee Duitse studenten en nog meer studenten van de social studies zitten en kijken de Nederlandse talk show. Hier is Malala, de 16 jaar oud meisje, gast en vertelt over haar aanslag (op 9. Oktober 2012 hebben talibanen op haar geschoten, omdat Malala zich ervoor inzet dat vooral meisjes naar school mogen in Pakistan) en over haar droom. Dit meisje met de rode sjaal en haar duidelijke visie over hoe ze de wereld wil veranderen en hoe iedereen eraan mee kan helpen, zit daar voor een miljoen publiek en straalt vol rust en hoop. Wij zijn helemaal onder de indruk.

De talk-show laat aan Malala een filmpje zien waarin één van de talibanen erover praat dat ze het recht hebben om Malala te doden en ze het, als ze haar te pakken krijgen, weer zouden proberen. Als reden geven ze hierbij hun opvattingen over hun religie aan. De reactie van Malala is geen woede, geen haat, is geen angst, nee dit 16 jaar oud meisje toont met een rustige stem haar respect voor deze mannen. Ze zegt dat hun een ideologie hebben en dat die is om haar te doden. Malala heeft ook een ideologie en dat is om vrede, gelijkheid en hoop te brengen. Haar ideologie zal haar dood overleven. En bovendien gelooft Malala in de Koran en is ervan overtuigd dat deze mannen de Koran niet hebben gelezen, omdat erin staat dat men geen vrouwen mag doden. Het publiek mag vragen aan Malala stellen. Ook de vader van haar is aanwezig. Een meisje staat op en vraagt aan hem wat hij heeft gedaan dat zijn dochter zo zelfbewust en krachtvol is. Met zijn antwoord heeft deze man voor kippenvel bij mij gezorgd: 'A father have to let the wings from his daughter grow and don't put them in a cage. Because wings from girls are so big and with it they can fly everywhere.' Zo mooie woorden. Die had ook mijn vader zo kunnen zeggen. Het liet me aan hem en mijn familie denken. Het liet me eraan denken hoe mijn vader me steunt. Hij gaf en geeft me altijd de ruimte die mijn vleugels nodig hebben en nog meer om te kunnen groeien. Het heeft me gepakt. Helemaal. Anne. Mij. De hele zaal is stil. Malala, dit 16 jaar oud meisje creëert zo een bijzondere sfeer. Zo veel hoop. Ik voel het ook. Ik lach en kijk om me heen en iedereen heeft deze speciale blik. Men merkt dat Malala weet waarover ze praat. Ze bedoelt alles zo hoe ze het zegt. Ze zal het waar maken wat ze wil. Ik voel me zo gemotiveerd om aan een verschil in de wereld te werken. Ik voel me zo aangesproken. Om meteen aan de slag te gaan. Om klein te denken, simpel. Om op te staan en niet te blijven zitten. Om verantwoordelijkheid te dragen en niet weg te lopen. Om in me te geloven en niet om me te verstoppen. Malala heeft iets los gemaakt in mij. En het is nu aan het pruttelen in mij. “We moeten iets doen! We moeten iets doen!” ik kon het niet vaak genoeg zeggen. Anne en ik hebben het dus over flash-mobs, facebookactiviteiten, straattheater en zo veel meer ideeën gebrainstormd hoe we de wereld kunnen veranderen.

En waardoor? Wat heeft dit meisje met ons gedaan? Waarom zijn we zo geraakt, zo geïnspireerd en voelen ons zo aangesproken? Volgens ons is er één antwoord op al deze vragen:

Liefde.

Malala bekijkt alles vanuit Liefde. Want liefde is hoop, is optimisme, is respect, is gelijkheid, is anderen mee te trekken met je droom de wereld te veranderen. En dan zitten we op de blauwe banken op de HAN. Deze instelling, deze studie, deze werkelijkheid voelt ineens heel raar. Irreëel. Ik citeerde Malala “Ergens wordt er nu een doodgeschoten. NU!”.

We voelen het kieuwel onder onze nagels en van deze zullen daden volgen.

Dat zal je zien!